Gdy umarł w 1587 roku, Papież Sykstus V osobiście rozpoczął postępowanie prowadzące do beatyfikacji, a następnie kanonizacji.  I tak w 1712 ogłoszono Feliksa świętym.

W 1855 roku, w święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, kierownik duchowy błogosławionej Marii Angeli, Ojciec Honorat Koźmiński, kapucyn, poświęcił prowadzony przez nią sierociniec.  Tym samym zainicjował kolejny etap w historii nowego Zgromadzenia Zakonnego, które początkowo nazywano Instytutem Panny Truszkowskiej.

Ludność Warszawy często widywała Zofię prowadzącą dzieci do kościoła Ojców Kapucynów na modlitwę przed ołtarzem św. Feliksa z Kantalicjo.  I chociaż w tym czasie ani Zofia ani pozostałe młode kobiety, które się do niej dołączyły, nie nosiły stroju zakonnego, to przylgnęło do nich określenie: Siostry św. Feliksa. Powszechnie mówiono: Siostry Felicjanki. Z woli Opatrzności Zgromadzenie do dziś identyfikowane jest z tą nazwą.

Quando faleceu no ano de 1587, o Papa Sixto V pessoalmente iniciou os passos que levou à beatificação e mais tarde à canonização de São Félix no ano de 1712.

Quando o diretor espiritual da Bem-aventurada Maria Ângela, Padre Honorato Kozminski, Capuchinho, abençoou o orfanato na festa de Apresentação da Bem-aventurada Virgem Maria no ano de 1855, a nova comunidade religiosa iniciou-se com o nome “Instituto da Senhorita Truszkowska”.

Contudo, quando a Bem-aventurada Maria Ângela levava as crianças à Igreja dos Capuchinhos, nas proximidades do Instituto, a fim de rezar no santuário de São Félix de Cantalice, o povo começou a chamá-las “Crianças de São Félix”. Ainda que Ângela e as outras jovens não usasssem um hábito religioso nesta época, o povo começou a chamá-las “Irmãs de São Félix”. O nome popular pelo qual a comunidade é conhecida é “Irmãs Felicianas”.